خديجه ،دختر خويلد از قبيله بنى ‏اسد ،يكى از قبايل قريش می باشد.نام مادرش فاطمه است و گفته مى‏ شود كه پدر حضرت خدیجه در جنگ‏هاى «فجّار» در دوران جاهلیت ، كشته شد. انفاق و احسان حضرت خدیجه به تهي‌دستان آنچنان مشهود بود به "ام الصحاليك" يا مادر بينوايان مشهور گردید و چون در جامعه ی جاهلی و فاسد آن دوران ، از هر جهت پاك زيسته بود ، به "طاهره" لقب يافته بود. سایر القاب حضرت خديجه عبارتند از مباركه ،كبري و كنيه‌هاي وي عبارتند از: "ام هند،‌‌ام المومنين،‌ام الزهراء" دو آیه ی 6 و8 سوره ی ضحی نیز یاد آور ازدواج تاریخی حضرت خدیجه با پیامبر اکرم است که سند افتخار دیگری براي بانوي مكه بشمار می رود.

پيامبر (ص) نیز در سن بيست و پنج سالگي با خديجه كه چهل سال از عمر خويش را پشت سرگذاشته بود،‌ازدواج نمود و براساس نقل معروف، حضرت خديجه از رسول خدا بزرگ‌تر بود و داوطلبانه ، همسري "محمدبن عبدالله" را پذيرفت و از وي داراي چندين فرزند گردید كه عزيزترين آنها "فاطمه ی زهرا" بود. ایشان حدود بيست و چهار سال،همسر و هم سـِـر رسول خدا بود تا اینکه در سن 64 سالگی دیده از جهان فروبست. پیامبر تا پیش از فوت حضرت خدیجه یعنی تا سن 50 سالگی همسر دیگری اختیار نکردند. بعد از خديجه هم اگر چه به اقتضاي حكمت‌ها و مصالحي، زن‌هاي متعددي گرفتند، ولي هيچ يك از آنها جاي خديجه را پرنکردند و پيامبر (ص) از آنها صاحب فرزندي نشد و نسل او از خديجه باقي ماند.