نصرالله مردانی

مقدمه:

قيامت را باور داريم، اما تجربه نکرده‌ايم، فقط خوانده‌ايم و شنيده‌ايم که جناب اسرافيل- اين ملک مقرب الهي- در «صور» مي‌دمد و همگان زنده مي‌شوند و قيامت برپا مي‌شود.

ظهور را هم باور داريم و به هزار اميد لحظه‌ها را به راز و نياز ورق مي‌زنيم تا چشمان‌مان را، جان‌مان را، جهان‌مان را آن سعادت باشد که دمي با يار برخيزيم اما در هر حال تجربه اش نکرده‌ايم، اما يک تجربه با شکوه داريم، که پرتويي از قيامت و ظهور در آن افتاد تا براي‌مان جاودانه شود، تجربه‌اي به نام دهه فجر انقلاب اسلامي و مخصوصا 12 بهمن 57 که با ظهور امام خميني(ره) در قامت شاگرد باورمند مکتب ظهور و نايب امام زمان(عج)، جلوه‌اي ويژه يافت و تاريخ به شهادت آمد که زمين روزي چنين کمتر به خود ديده است- و شايد هم نديده باشد- که ميليون در ميليون انسان آگاه، آزاد و آماده براي پرداخت هر هزينه‌اي، حتي جان خويش از فرودگاه تا بهشت زهرا را، رنگ قيامت زدند تا تجلي جلوه‌اي از ظهور را جشن بگيرند. آن روز را هرکه ديده به تعريفش گفت: «انگار قيامت بود» و شوق مردم براي ديدن امام را چنين تعريف کرد: «گويي مردم در چهره امام، جلوه حضرت صاحب(عج) را مي‌ديدند که چنين به وجد مي‌آمدند.»